Dag 19 Panama naar Hawaii

Clipperton is al weer heel ver terug in ons geheugen, dus tijd voor een update hoe het gaat. De planning was dat we na Clipperton alleen nog maar stabiel in de Noord Oost passaat winden zouden varen, maar de werkelijkheid is (was) weerbarstiger. Hieronder het traject sindsdien.

Na het eiland (met het cirkeltje) konden we oploeven en liep de snelheid op (blauw < 5, groen >= 5, geel is >= 7 knopen, rood >= 9 knopen). Voor de oplettende lezer, ja: de tracker is verbeterd en kan nu ook snelheid tonen, en sinds de laatste paar dagen ook wind indien voldoende ingezoomd.

Twee dagen later, midden op de dag, kwam er een regenbuitje van achter en draaide de wind van de ene op de andere seconde 180 graden! Zoals je ziet hebben we nogal liggen tobben. Het duurde zo’n twaalf uur voor de wind een beetje terugkwam. We hadden sinds Panama geen regen van betekenis gehad maar dat werd die dag goedgemaakt.

De laatste dagen gaan we vooral west, met eerst een klein beetje nog omhoog. Dit om in zo stabiel mogelijk weer te komen. Het lijkt er op dat we de 3e of 4e juni gaan aankomen in Honolulu.

De boobies blijven maar mee-liften, het zijn er nu nog zes die sinds 3 dagen door hebben dat ze achter de mast niet getolereerd worden.

Verder hebben we ook nog drie dagen een verdwaalde kwifzwaluw aan boord gehad. Eerst bleef ie maar rondvliegen maar op een gegeven moment durfde hij (zij?) te landen en werd op een gegeven moment zelfs bij Arnold op z’n borst gezien. Helaas lag ie de volgende dag dood in de bijboot. Te veel uit de richting, dit landvogeltje kan maar 4 dagen zonder eten en er is hier niks (we hebben fruit geprobeerd, maar dat was ‘m niet.) Oh ja, Japie krekel is ook van ons heengegaan. Helaas hebben we ‘m nog niet gevonden.

Na Clipperton was het meegebrachte brood op, dus nu bak ik elke dag een vers broodje in de broodbakmachine. Dat gaat heel goed, als je maar het goede meel gebruikt. Het Panamese volkoren meel is niets mee te beginnen, ik heb het geprobeerd maar uiteindelijk heb ik maar een nieuw brood gebakken. De volgende dag weer geprobeerd met een lager percentage, maar het is gewoon heel raar spul. Gelukkig is nog voldoende volkorenmeel uit Tenerife aan boord (dank, KJ + Tan!) en heel veel bloem.

De groente uit Panama is onderhand op en/of bedorven, we hebben nog een halve prei. Zelfs de grote uien die daar zijn ingekocht is de helft al van overboord, maar die zaten in een plastic zakje met weliswaar wel wat gaten maar wellicht te weinig? Vreemd, de “oude” uien van daarvoor gaan maanden mee. Die zien er wel wat anders uit, met een ander schilletje ook.

We voeren een wachtsysteem waarbij we elke dag doordraaien. Officieel overdag ook, maar behalve de eerste doen we dat heel los. Dus om 20:00 begint de eerste nachtwacht, middernacht de tweede en dan om 04:00 de derde. We draaien elke dag een wacht, dus de eerste dag heb je b.v. om 20:00, de volgende dag om 04:00 en dan de derde dag om 00:00. De eerste wacht kookt en zorgt voor de borrel om 17:00, eten om 18:00-19:00. De derde wacht wast af. Het ritme zit er nu goed in en we slapen onderhand ook voldoende, dus we zijn niet moe of zo.

Gisteren zaten Arnold en ik in de kuip rustig een boekje te lezen toen opeens, met een knal, de hoytboom weer kapot ging. Ditmaal was er een klassieke vermoeïngsbreuk in het RVS gedeelte van de hydraulische cylinder. Waarschijnlijk niet geholpen door alle ellende van vorig jaar. En misschien wel verhevigd, want de kop blijkt behoorlijk stroef op en neer te gaan. Eerst de boel maar eens vastgebonden en de fok ingerold. Daarna de fokkenschoot vervangen door eentje die door een klassiek leioog op de rail voor de stormfok loopt. Dat ging verrassend makkelijk en het snelheidsverlies is op de huidige koers minimaal.

Daarna met Rudolf en Arnold de cylinder verwijderd om makkelijker te kunnen meten aan het ding. Ik heb een mail gestuurd aan de Nederlandse dealer, die de boot ook kent, maar het gebeurde natuurlijk op Zaterdag en Maandag is ook nog 2e pinksterdag!

Nou ja, het is weer niet anders en we kunnen gewoon doorvaren. De watertanks zitten nokkie vol met water uit de watermaker, de dieseltanks zijn nog lang niet leeg en eten hebben we ook genoeg. De boot vaart nog steeds lekker door. Vandaag gaan we onszelf verwennen met nieuwe lakens.

Nog 1738 mijl naar Hawaii, tot de volgende keer!