In memoriam: Dinand de Ridder

Ik hoor net dat, na een zwaar gevecht met uitgezaaide lymfeklierkanker mijn goede vriend Dinand de Ridder is overleden.

Toen ik lid werd van de kustzeilers, in 2006, werd mij meteen gevraagd mee te draaien in de organisatie van de 24 Uurs Zeilrace. Daar was Dinand toen al voorzitter van. Ik werd meteen opgenomen in een gezellige club, en ik had ook meteen een klik met hem. Nadat ik de software het volgende jaar helemaal had overgenomen hebben we het behoorlijke tijd volgehouden. Op een gegeven moment waren Dinand en ik er op hetzelfde moment wel klaar mee, we hadden ons kunstje 12 jaar gedaan en het werd tijd voor een volgende generatie.

Marion en Edit lagen elkaar ook meteen dus het werd elk jaar een steeds vertrouwder weerzien eind augustus. Dinand kon groots en meeslepend verhalen vertellen over zijn verleden in de zeevaart en de politiek, en alle andere dingen die hem interesseerden. Hij was overduidelijk mega trots op zijn kinderen en heeft gelukkig nog net mee kunnen maken hoe hun dochter geïnaugureerd werd als hoogleraar pediatrie aan het LUMC.

Zelf heb ik enorm goede herinneringen aan het meevaren als bemanning op mijn eerste Azoren tocht in 2015. Het was maar een week, maar we hebben het super gezellig gehad. Helaas schreven we deze blog toen nog niet. De boot is nooit schoner geweest en alles ging super soepel.

Daarna zagen we elkaar wat minder, maar in April 2025 waren Dinand en Edith natuurlijk op mijn verrassingsfeest. Een super weerzien met elkaar.

Een paar maanden geleden kreeg ik het bericht dat er helaas lymfeklierkanker was gevonden die ook nog was uitgezaaid naar de longen. Ik heb hem een lang bericht gestuurd waar een uitgebreid antwoord op kwam. Helaas moesten we op die manier afscheid nemen, ik ben nu op zee, de plek waar hij zo graag was. Hij las dan ook tot op het laatst hier mee.

Dinand, rust zacht. Arnold en ik nemen vanavond een biertje op je.