Aangekomen in Frankrijk

Deze pagina is automatisch vertaald. Lees het origineel (English)

We vertrokken maandagochtend om 6:00 uur Engelse tijd uit het regenachtige Cornwall. Eerst hebben we de bemanning van William van de kade opgepikt, want we hadden zijn grote bijboot teruggebracht naar een plek verder stroomopwaarts op de rivier de Fowey. Daarna zeilden we samen naar Ouessant (Ushant), met het plan om direct door te gaan naar Sauzon op Belle Île, ten zuidwesten van Quiberon.

We hadden tot maandag gewacht omdat we verwaaid lagen: er trok weer een depressie over de Britse eilanden, die een dag later in Nederland uitgroeide tot een echte zomerstorm. Dus zijn we een week in Fowey gebleven, eerst wachtend op onze vrienden aan boord van Aegle (en we worden al beter in de uitspraak: e-ie-lie in het Nederlands, a-iel-a in het Engels, daar mikken we momenteel op…) en daarna op een weergat. Er zijn slechtere plekken om wat langer te blijven!

Op zondag hebben we Arnold vergezeld op het eerste stukje van zijn treinreis naar huis. Hij was uiteindelijk pas na middernacht thuis, nadat Ella hem in Hoorn had opgehaald, in haar eerste week met rijbewijs! Zo mooi om je kinderen te zien opgroeien en openbloeien!

Hoe dan ook, voor maandag was de weersverwachting echt prachtig: eerst NW 15 kn, later licht krimpend naar W 10-15. Perfect. We zeilden uit de luwte van Cornwall en hesen toen onze Code 0.

Die uitdaging kon Aegle niet laten liggen, dus zij hesen hun gennaker.

Dat zag er heel mooi uit en ze liepen ons er zelfs mee in, maar toen liet een klein regenbuitje de wind nét een tikje aantrekken en boem! Helemaal aan flarden!

Toen de wind toenam tot 18 kn hebben we onze Code 0 ook maar opgerold (wat ook niet bepaald soepel ging, ik moest het twee keer doen voordat hij netjes oprolde) en zijn we verder gegaan met onze trouwe fok aan de Hoyt-giek.

Overdag was het qua windkracht bijna perfect zeilen, al waren de golven wat rommelig en had Marion er een beetje last van; ze was wat misselijk. Het begon net donker te worden toen we bij Île d’Ouessant aankwamen. Vanwege de enorme getijstromen zijn we er buitenom gegaan en kregen we een aantal hobbelige golven te verwerken, maar zodra we konden afvallen richting de Raz du Sein werden de golven kleiner en regelmatiger en stampten we er niet meer in. Gelukkig was de Raz, die berucht is om zijn ruige overtochten, volkomen mak, ook al moesten we tegen 2,5 kn stroom in.

Bijna de hele weg zagen we hele kleine dolfijnen, en die vonden ons blijkbaar wel leuk, want sommige bleven urenlang in de buurt.

De rest van de tocht krimpte de wind zoals voorspeld, en aan het eind moesten we vaart minderen zodat we direct de droogvallende haven van Sauzon in konden. Op de punt van Belle Île stond de vuurtoren van Les Poulains in het zonnetje op ons te wachten…

Ellis & Dick, weten jullie nog dat we vele jaren geleden een grote foto van Philippe Plisson van de Hiswa mee naar huis sjouwden? Zo zag het er nu totaal niet uit, en we hebben nu nog meer respect voor de omvang van die golven!

Het was erg druk in de haven en in eerste instantie gaf de havenmeester, die in tegenstelling tot degene die Arnold en ik hier twee jaar geleden troffen geen Engels sprak, ons maar twee meerboeien, waarbij die aan de achterkant meteen de verse antifouling van een van de roeren begon af te schuren. Met een flinke dosis ouderwetse Nederlandse brutaliteit lagen we al snel aan vier boeien, net als twee jaar geleden, en was de wereld weer in orde.

Alex en William kwamen over vanaf hun ankerplek buiten de haven en kregen een kleine lunch voorgeschoteld met Hollandse kaas en Brouwdok-bier. ’s Avonds hebben we afscheid van ze genomen met een etentje aan wal, heel Frans, met veel heerlijke zeevruchten, al zullen we de wulken niet nog eens nemen: die zijn, zoals de serveerster al voorspelde, een beetje slijmerig en taai.

Reacties