Grenada

Omdat we in verband met de situatie in Venezuela niet in één keer van Suriname naar Bonaire wilden varen had ik er voor gekozen om een pitstop te doen in Grenada en daar te kijken hoe het ging. We moesten er nu ook wel heen omdat Abbie hier op donderdag de 9e zou aankomen. Hij zou eerst vanaf Paramaribo meevaren maar hij had een medische ontwikkeling waardoor hij eerst niet en later weer wel mee kon. Omdat we pas de 5e weg voeren moesten we nog een soort van opschieten ook, uiteindelijk waren we prachtig om 9 uur ‘s morgens in Prickly Bay, voor anker en daarna inklaren. Ik kreeg gelijk al op mijn kop van de immigratie ambtenaar: “I did not say you could sit down…” waarmee de toon gelijk gezet werd.

We zaten pas nét aan ons eerste biertje in de jachtclub toen Abbie al voor onze neus stond, met een heel keurig klein tasje. Na een matig visje en redelijk ander eten voor het eerst voor Abbie met de dinghy naar de boot. Dat is altijd enorm wennen voor het bezoek, je moet ook een bepaalde handigheid er in ontwikkelen. Helaas bleek op de boot dat Abbie ergens z’n opschrijfboekje had laten liggen, wellicht op een van de twee tussenstops. Oeps.

De volgende dag gingen Abbie en ik met het deelbusje voor 20 XCD (Caribbean Dollar) oftewel € 7 op naar de supermarkt. Een snelle immersie in het bestaan van de cruising gemeenschap en de lokalen. De meeste boten die hier liggen zijn er lal sinds Juni, om het orkaan seizoen te ontlopen en zijn nog niet weer op reis. Veel Amerikanen en Canadezen, gemengd met wat Britten. Die kunnen vanaf hier makkelijk naar huis heen en weer. Je bent de hele ochtend in de weer voor twee tassen boodschappen. Abbie wilde namelijk graag al het koken doen omdat hij verder niet zo veel aan het zeilen kan doen. Groot was de teleurstelling toen ik veel voorstellen voor een mooie maaltijd moest afschieten. Risotto bijvoorbeeld, kost 3 kwartier stroom en bovendien wil je ook niet zo lang in een warme keuken staan.

Om 1 uur waren we welkom op de Eendracht; Ferry van de Mana kende iemand daar in de organisatie en had dit geregeld. De Eendracht is een maand of 8 onderweg met 45 Duitse scholieren en leraren, net als de Alexander von Humboldt die we in Suriname zagen. We kregen een leuke korte rondleiding en een inkijkje in het leven aan boord. Die avond zijn we met Carla en Ferry naar de lokale bierbrouwerij gewandeld alwaar wij prima biertjes hebben gedronken met een uitstekende hamburger. Fijne prijzen ook, € 3,50 voor een groot glas speciaalbier is voor de Carieb erg goedkoop. En in NL ook!

Zaterdag hadden we een klusdag annex uitrusting, ik heb de WC vastgezet die onderweg los was komen te zitten. Hopelijk is dit nu voorlopig het laatste wat er mee mis is. Verder de Watt&Sea gerepareerd waarvan de door mij thuis vervangen stroomkabel niet 100% waterdicht verbonden was. Nu met drie lagen isolatiemateriaal moet het goed zijn.

Carla en Ferry kwamen een borrel drinken en mijn genaaide broek terugbrengen. Ik was in Suriname op de dinghy steiger gaan zitten om het bootje in te komen en daarbij had mijn fijne lange broek een flinke winkelhaak opgelopen. Aangezien ik hun had geholpen de AIS ontvangst en verzending te verbeteren kon ik dit wel vragen. Carla had als grapje een kleurig bloemetje opgestreken aan de binnenkant maar het bleek nogal transparante stof dus nu heb ik aan de buitenkant ook een bloemetje! Abbie heeft daarna lekker gekookt en voorbij was al weer de dag.

Zondag zijn we met z’n vijven het eiland rondgereden. Met een tourgids was dat nogal duur en uit de beschrijvingen op de websites was wel duidelijk waar je langs moest. De bergen in voor uitzicht en een waterval, daarna naar een estate waar cacao en nootmuskaat en andere specerijen verbouwd werden. De cacao werd ter plekke opgewerkt tot chocolade. Een grappige gids met een bijzondere stem legde alles uit. Daarna een prima lunch in het bijbehorende restaurant. Dat had ik al op de website gelezen, bleek maar goed ook dat we hier aten want het hele eiland is op zondag nogal in rust en in het noordoosten is horeca waar je kan zitten op een stoel nogal dun gezaaid. Via de kust weer terug. Het is een heel mooi eiland met veel groen. Qua wegen is het ongeveer op het zelfde niveau als Suriname alleen zijn de mensen een stuk minder vriendelijk. Onderweg kwamen we diverse mensen tegen die een uitgesproken norse uitstraling hadden. Datzelfde hadden we bij het restaurantje, waar we prachtig aan het strand met uitzicht over de baai zaten. Het eten was oké maar de bediening kon zo voor Nederlanders doorgaan. Horkerig. Jammer…

De volgende dag snel een laatste boodschap gedaan en daarna uitgeklaard. Het humeur van de twee ambtenaren was weer niet heel positief.

Nu zijn we onderweg naar Bonaire, via een flinke omweg om niet dicht bij Venezuela langs te varen. Gisternacht hadden we een aantal uur vage echo’s op de radar er bij, met ongeveer matchende snelheid. Wellicht iemands marine? Verder flink wat vrachtschepen en tankers, dus we zijn niet alleen.