Dag 28 Panama naar Hawaii

Ik tik dit precies een week nadat we in Honolulu zijn aangekomen. Daarover in een volgend stukje meer. Nu eerst even de laatste week op zee. En daar kunnen we eigenlijk vrij kort over zijn: meer van het zelfde.

We hebben in tegenstelling tot de verwachting tot vlak voor de haven goede wind gehouden. De hele tijd tussen de 16 en 22 knopen.

Je zou denken dat de laatste anderhalve dag wanneer we in de buurt waren van het eerste en gelijk grootste eiland van Hawaii, genaamd Hawai’i (je verzint het niet!) er wel schepen in de buurt zouden zitten en de AIS en de marifoon weer tot leven zouden komen. We hebben pas bij het tweede eiland een enkele boot op de AIS gezien en tot in de haven niks op de marifoon. Heel bijzonder. Overigens was het eindelijk een test voor een stukje nieuwe software dat ik op zee had geschreven waarbij de eigen software je waarschuwt dat er (eindelijk!) weer een boot zichtbaar is, en hoe dichtbij die dan straks is. Het werkt maar moet nog nodig ge-fine-tuned worden want de ene keer zijn er te veel meldingen en de andere keer te veel.

De laatste dagen, moet gezegd, vielen ons alle drie zwaar. In de evaluatie kwamen we tot de conclusie dat Honolulu dan weliswaar niet zo ver is als Omsk maar het toch in de buurt komt. Voor de buitenlandse lezers: alle Nederlanders moeten nu gniffelen en denken aan een beroemd lied van de Nederlandse zanger Drs. P., zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Dodenrit en voor de tekst https://lyricstranslate.com/en/drs-p-dodenrit-lyrics.html. Waar dit nou precies door kwam is onduidelijk, want het ging op de kapotte hoytboom voortreffelijk. Ook zonder boom hadden we goede snelheid en hebben we 9 dagen lang meer dan 200 mijl per dag gevaren. In de buurt van de eilanden nam dat iets af maar dat was na zo lang hard te varen wel ok.

We hebben eigenlijk prima gegeten. Goed, Rudolf mag geen rijst meer koken, Kees mag geen sambal meer door het eten doen, maar dat was het dan ook wel. We hebben nog voor 19 x vlees en kip, vele kilos rijst en pasta en wat dan ook over voor het volgende stuk. De verse groente was aan het eind op maar er was genoeg bier (elke dag eentje, als het “light” bier was en mooi weer soms 2) en vooral ook voldoende koffie. Eigenlijk waren alleen de chips bijna op. Het brood lukte op één dag na elke keer. Het bleek dat het volkorenmeel uit Panama niet wilde kneden, gelukkig was er dus nog voldoende uit Tenerife. In plastic verpakt, dus ook geen torretjes of zo.

De boobies zijn tot 3-4 dagen voor aankomst bij ons gebleven. Er waren er zes die zo’n drie weken meegelift zijn. Nu moeten ze dat hele stuk weer terug vliegen. Mijn eigen inschatting is dat ze jammerlijk aan hun einde komen.

De Starlink was de grote held van het verhaal; helaas/gelukkig is er veel data verbruikt. We konden onze geliefden (video)bellen en (helaas) op de hoogte blijven van wat er speelt op de wereld. Eigenlijk moet je dat niet doen, het voorkomt een beetje dat je in de mooie oceaanflow komt. Wel was er nog het nodige gedoe; halverwege begon Starlink opeens te dreigen het contract op te zeggen vier dagen voordat we zouden aankomen. Dit omdat ik eerst mij moest identificeren met mijn paspoort. Kopie opgestuurd: afgewezen — dit bent u niet. Ja dat klopt, Kees Verruijt is niet 100% Cornelis Arnold Verruijt. In “gesprek” met de AI van Starlink — “grok”. Nou, mooi fut dus. Werkt voor geen meter. Pas na 3 weken mailen en klagen een mens aan de e-mail en toen was het natuurlijk in 5 minuten geregeld.

Kortom, het was een mooie tocht, we hebben ons nauwelijks verveeld en we zagen uit naar Hawaii/Honolulu.

En daarover valt voldoende te vertellen. Voor Japan is alvast een agent ingehuurd die van alles voor ons regelt. Ligplaats bijvoorbeeld. In Hawaii bestaat zo iemand niet, terwijl die volgens mij gouden business kan doen. Wat wil het verhaal. Er zijn op Hawaii niet veel jachthavens, en de meeste en grootste zijn in handen van de “State of Hawaii” in het bijzonder de DOBOR: Department of Boating and Ocean Recreation. Dat klinkt goed toch? De websites zien er uit alsof ze sinds 1999 niet zijn bijgewerkt, en er is geen aparte site voor de jachthaven die we op aanraden van https://noonsite.com hadden uitgekozen, maar goed er is een e-mail adres en een telefoonnummer. Ala Wai Harbor ligt meteen naast het strand van Waikiki, dus ultra prime locatie, en is de grootste (600+ ligplaatsen.) Meteen na vertrek Panama gemaild. Geen antwoord. Twee weken later weer gemaild. Geen antwoord. De twee jachtclubs die in dezelfde kom liggen gemaild. Geen antwoord. VOIP nummer aangeschaft, want via Starlink kan je niet gewoon bellen, gebeld — geen antwoord. Achteraf bleek ik een verkeerd nummer te hebben, maar de VOIP software meldt dat door te zeggen “$ 7 per minuut” (nadat je eerst zou bellen voor $0.0037 per minuut). Dus weer support aanschrijven, dat werkte redelijk maar de software blijkt nogal gebruikersonvriendelijk. Tja. Gelukkig sprak ik bij toeval Liselotte en Machiel van de Pitou die hier ook geweest zijn: ja is bekend, ze reageren nergens op. Gewoon binnenvaren, meteen rechts en dan de havendienst confronteren met dat je er al bent.

Fijn te weten. De laatste nacht heb ik nog 4 uur omgevaren om te voorkomen dat we ’s nachts aan zouden komen. Een heel goed idee, want de surf-golven breken tot tien meter naast de geul. Niet iets om ’s nachts te doen! We varen binnen, de hele steiger waar plaats zou moeten zijn voor passanten (of “transients” zoals ze dat hier noemen) is gevuld met scheepjes in diverse staat. Van matig tot waarom-is-dit-nog-niet-gezonken. Uiteindelijk hebben we de minst slechte plek uitgekozen en lagen we eindelijk stil.

Uiteindelijk hebben we er precies 28 dagen over gedaan en hebben we 4796,7 nm afgelegd met toch nog een gemiddelde van 7,2 kn. We hebben eenmaal 218,1 mijl per 24 uur gedaan en eenmaal 224,4 mijl.

Het gaat verder in deel 2… de eerste week Hawaii…