De eerste week Japan zit er op!

Het is vanmiddag zo heet in de jachthaven van Nio, waar we aangekomen zijn net na de lunch, dat we ons teruggetrokken hebben in het havenkantoor. Hier kunnen we heerlijk bij de airco zitten tot het restaurant boven open is. En heb ik eindelijk tijd en puf om een stukje te tikken…

Vorige week maandag zijn we dan, op precies de afgesproken tijd, binnengelopen in Hiroshima Kanon Marina. De laatste nacht op zee was opeens héél druk: vissersbootjes met enorme lampen, vrachtvaart elke paar minuten om je oren, en dan rond middernacht als je door een kolkende vernauwing van de geul vaart opeens ook nog mist! Heel blij weer met de radar, en dat ik Maarten had geleerd daar mee om te gaan. Die nacht was een beetje rommelig qua wachtlopen maar we kregen natuurlijk ook de “aanloop-kriebels”. ’s ochtends voeren we opeens door een landschap! Met groen! En bootjes en boten! Heel bijzonder na 4 weken op zee waarbij we letterlijk één containerboot gezien hebben. Ook voor de kust was het verrassend rustig. En dan het lokale IJsselmeer op en bam! Vol!

Bij de steiger aangekomen konden we zwaaien naar Marion en Ella, die ons al op stonden te wachten. Maar die mochten we nog niet benaderen; eerste de formaliteiten. Tomoko van Konpira (afgevaardigde van de agent) stond al op ons te wachten. Die was ook al vroeg uit bed, want moest ook helemaal uit Fukuoka komen. Nog niet goed vastgelegd of de eerste vier beambten stonden aan dek. Eerst moest er een dame van Animal Control tevreden gesteld worden. Snel een formulier invullen (wat ik al gedaan had en opgestuurd, maar ach ja) waarop ik meldde géén dieren aan boord te hebben en een snelle blik naar binnen en ze was klaar. Daarna was de douane aan de beurt samen met de kustwacht. Het was heel grappig want de douane was eigenlijk helemaal niet zo geïnteresseerd in of wij vlees en fruit en groente aan boord hadden. We hadden de Amerikaanse gehakt en kip weggegooid, net als de uien (veel over) en nog wat restjes groentes, een dozijn blikjes vies Panamees “light” bier, want als we te veel alcohol hadden of dus vlees en groeten etc. zwaaide er wat volgens de agent. De heerlijke worstjes uit Panama hadden we nog over, maar aangezien die in de vriezer lagen dachten we het even aan te kijken. Nou, het gaf helemaal niks, als we het maar niet naar Japan (dus van de boot af) brachten. Okay… De alcohol werd wel wat beter bekeken. Daarna was het de beurt aan de medicijnen. Ik liet ze de medicijnkist met spullen “dit is voor emergency” zien, en de grote zakken voor Marion en mijzelf. Nou die laatste dan, daar kozen ze er eentje van uit (tegen hoge bloeddruk, slik ik voor de bijwerking op de nieren.) Die werd vervolgens door een heel apparaat getest. Met handleiding, het was overduidelijk voor het eerst dat deze mensen het deden. Verder moest ik alle bedden aanwijzen. Die werden “geswabbed” met een doekje, doekje in zakje, nummer er op (#1, #2, #3) en vervolgens werd met krijt op de vloer ook (#1, #2, #3) geschreven (na goedkeuring van de schipper, natuurlijk.)

Ondertussen zaten de twee hoge heren, die met 3 strepen zal ik maar zeggen, lekker in de kuip in de schaduw, met mij er tussen, en allemaal vragen op me afvuren. Waar ik geweest was, was dat ergens crimineel of gevaarlijk? Nee, ik hou niet van gevaar. Dat was blijkbaar het goede antwoord. De andere meneer er meteen overheen: of onze VHF het goed deed? Ja, die doet het goed. Dan moest ik hem vooral altijd aanlaten en uitluisteren op kanaal 16! Ja meneer, zal ik doen.

Een goede 80 minuten later waren ze klaar, en moest ik nog even naar binnen voor de immigratie. Daar waren Arnold en Maarten al eerder langsgegaan. De twee personen van immigratie hadden een tijdelijk kantoortje ingericht, met zo’n hoofd en vingerscan die je tegenwoordig overal ziet. Allervriendelijkst, en 2 minuten later was ik klaar! Nu kon ik eindelijk Marion (en Ella) weer in de armen sluiten! Tomoko was onder de indruk, zo snel was het nog nooit gegaan! Fluks naar het Italiaanse restaurant op de haven, want we stikten van de honger. Japans eten hadden ze niet zo veel maar de pizza was prima, en het bier was uit Hawaii?!

’s avonds gingen we eten en slapen in Hiroshima, eerst een biertje bij de eerste de beste izakaya en ach doet er dan ook maar een hapje bij… Heerlijk, volgende ronde weer een paar hapjes, en voor je het weet heb je de nodige biertjes en meer dan genoeg super verse vis en hapjes binnen! De volgende dag ben ik bezig geweest met een andere mevrouw van de agent om stikstof voor de hydraulische cylinder (die Ella maar Linda heeft genoemd) te regelen. Dan loop je tegen het “andere” Japan aan: dat van de regeltjes. Aangezien ik geen bedrijf ben waar ze al zaken mee doen willen de gasleveranciers geen gas leveren. En ook niet via de agent. Via Amazon is er wel wat leverbaar, maar weer met een andere connector dan normaal en in kleine dure flesjes. Uiteindelijk vond Marion iemand die uiteindelijk reageerde en die wel een manier zag. Het bleek dat deze ZZP-er de week er na in Tasmanië een klus heeft en daar makkelijk de benodigde connectoren en slangen kan aanschaffen! Bijzonder hoe dat (niet) werkt hier.

Ondertussen komen we er achter dat het hier tóch niet waait, dus de stikstof kan ook wel tot volgend bezoek wachten. Dan kan Nederland en Duitsland ingeschakeld worden. Want in Nederland loop je zo een gasleverancier binnen, koop een vulling, leen een fles, dan door naar een techniekwinkel die hydrauliek doet, koop een stuk slang en laat twee connectoren aanpersen voor een paar tientjes en klaar is Kees. Alleen dat gas meenemen in het vliegtuig lukt dan weer niet zo, en die kleine flesjes hebben connectoren die wij niet hebben. Alle ballen op de meneer die naar Tasmanië is dan maar.

De volgende dag had Marion een gids geregeld die ons het gebied rond het hypocentrum van de atoombom liet zien. Dit was wel een heel goede zet, want ze liep onderhand naar een bankgebouw dat het dan dus ook grotendeels had overleefd, maar wij zouden zelf bij de deur zijn opgehouden, of hoogstens even binnen rondgekeken. Maar het bleek dus dat het museum in de kelder was! Zo zijn we ook bij een schoolgebouw geweest dat dienst heeft gedaan als een soort centrale meldpost. Hier zijn toen allemaal berichten op de zwart beroete muren achtergelaten door ouders die hun kind zochten of andersom. Allemaal overgekalkt in de jaren daarna, maar bij een restauratie bleek dat er toch wat onder nog te vinden was. Ontroerende beelden van mensen die 50 jaar na dato alsnog een bericht van hun moeder of zus of andere familie zagen. Uiteindelijk natuurlijk naar het grote museum. Tranen trekkend natuurlijk. Het leed was enorm, en dan vooral ook daarna. Niemand wist wat “fall out” was, en verbrande mensen met ondraaglijke dorst openden dus hun monden toen de zwarte regen een paar uur na de bom begon te vallen. Na afloop bleek ook dat iedereen van ons gezelschap weer iets anders had gezien. Eén bezoek is dus eigenlijk niet genoeg.

Na een paar dagen Hiroshima hebben we afscheid genomen van Maarten en zijn we nu met z’n vieren met de boot onderweg door de “Seto binnenzee“, zeg maar het IJsselmeer, maar dan omzoomd en gevuld met allemaal kleine en grote eilandjes, en net zo groot als half Nederland in oppervlakte. Dus met die eilandjes mee nog veel groter. We zijn na Mitarai, Ohmishima en Onomishi in Nio aangekomen. We kijken naar de tempels en schrijnen, bezoeken musea, eten ons de oren van het hoofd en het zou kunnen dat we ook wel eens een biertje drinken. De regentijd is hier net afgelopen, en dan wordt het een maand lang heel heet en vochtig. Joepie!

Ik plaats nu nog snel wat foto’s en kom wellicht de volgende keer terug op die eilandjes, want het bier roept!