Honolulu en Oahu

Zo na de frustratie over de ambtenarij van mij afgeschreven te hebben nu weer een “gezellige” update. We liggen tussen een wrakhout boot en een 50 jaar oud scheepje met een enorme historie, waar nu iemand “op past” en daar dus op woont met z’n vriendin en kat. Zo is bijna de hele steiger, het is een drijvend trailerpark. Gelokt door de lage liggelden zitten er oude schuim(st)ers en jong volk op. Zelfs een dame met een jong kind. Heel vriendelijk allemaal en best OK maar niet de normale jachthaven “vibe”. We hebben al eens geluncht met onze buurman Damian en dat is een prima kerel als buurman.

We liggen aan de buitenste steiger, met vol uitzicht op de beroemde golven van Waikiki Beach. Dat begint “bij ons” en gaat dan een paar kilometer naar het oosten. Direct aan het strand staan een stuk of 30 hoogbouw hotels, elk met winkels en restaurants. Vol met Amerikanen die hier (denken wij) voor slechts een paar dagen zijn en niet ver van hun hotel komen. Is immers niet nodig. Wellicht halen ze de eerste “shopping mall” nog, Ala Moana. Ik denk iets van 300+ winkels.

De eerste dag hadden we de “Harbor Pub” al gevonden, een pub vlakbij, half in de kelder met prima eten en drinken, en voor de lokatie nog prima betaalbaar. We hebben ook een keer in zo’n hotel restaurant gegeten maar dat was wel heel erg gelikt en duur.

Omdat Rudolf al snel weer weg ging stond natuurlijk een bezoek aan Pearl Harbor op het programma. We hebben een selectie gemaakt en twee musea bezocht: het slagschip Missouri en het militaire vliegtuig museum. De plek is echt bijzonder natuurlijk omdat je weet hoe de Japanners hier in December 1941 de hele vloot verrast hebben en enorm veel schade veroorzaakt hebben. De Arizona is toen gezonken, en die ligt er eigenlijk nog met een monument er boven op. Dat is enorm populair, zo populair dat wij al geen kaartjes meer konden krijgen. Achteraf niet erg, de Missouri is indrukwekkender. Eigenlijk waren slagschepen al verouderd — gelukkig voor de Amerikanen waren de vliegdekschepen aan het oefenen toen de aanval gebeurde en konden ze snel terugslaan. Dat kun je ook zien aan de geschiedenis van de Missouri. Die was pas halverwege de oorlog klaar en heeft eigenlijk niet heel veel gedaan behalve kusten bombarderen, maar toch heeft iedereen wel eens een foto van haar gezien. Op het dek van de Missouri is namelijk de overgave van Japan aan de Geallieerden getekend. Een bijzonder plekje waar wij dus nu geweest zijn. Admiraal Helfrich heeft daar voor Nederland getekend, wat dan wel weer interessant is want Helfrich is een bekende Harlinger naam.

Daarna hebben we het vliegtuigmuseum bezocht waar binnen een mooie collectie uit de tweede wereldoorlog stond. Maar de nieuwere vliegtuigen stond buiten te vergaan. Het vliegtuigmuseum in New York of het oorlogsmuseum in Soesterberg zijn veel mooier en beter verzorgd. Ook het slagschip kan beter, op de USS New Jersey die ook als museum te bezichtigen is kan je veel meer zien. Maar goed, het was toch een indrukwekkende dag. Die werd afgesloten met een bezoekje aan de oude stad waar we bij toeval in een verrassend leuke pub, de EP bar terecht kwamen waar er op langspeelplaten lekkere jaren 60 en 70 muziek gedraaid werd en we Japanse georiënteerde drankjes konden drinken. Daarna gegeten in een prima restaurant, alles natuurlijk wel op z’n Amerikaans dus overvloedige porties en je staat na een uur weer buiten! Dit was de laatste avond met Rudolf, dus hij trakteerde!

Voordat Maarten kwam hadden Arnold en ik een paar dagen alleen. Lekker rustig even en de kans om even bij te komen van alles. De nodige bootklusjes gedaan, waarbij we besloten hebben de hoytboom tot Japan te laten. De cilinderstang is beschadigd dus een snelle reparatie zit er niet in. De nieuwe is besteld en is hopelijk op tijd om door de dames in juli met de KLM mee te nemen. We bakken al weer brood, want het brood hier is niet veel aan. Maar meestal lunchen we ook buiten de deur, net als in de avond. Ze hebben hier lekkere biertjes, de Longboard slaat aan bij Arnold en er zijn ook prima IPAs voor Kees. Dat met de service gerichtheid in de horeca maakt het heel “easy” om buiten de deur te eten. Gisteren was onze laatste dag “samen”, en hadden we een auto. Veel van het eiland gezien waaronder de beroemde “North Shore”. Dat was wel een relaxter omgeving dan Honolulu maar extreem commercieel toch met allemaal eet-tentjes en foodtrucks, zo veel dat je je afvraagt waar al die mensen vandaan komen. Wel mooie, zeer steile, stranden. Als je van golf surfen houdt is dit wel een heel gave plek. Wij gingen een beetje onvoorbereid een hike doen die zo modderig was dat we halverwege maar zijn teruggekeerd.

Via een grote Walmart waar we fris, chips, pasta en andere basisbehoeften inslagen naar een grappig restaurant vlakbij Pearl Harbor, 604. Geen toerist te zien, alleen maar (denken wij) militairen en hun familie. Heerlijke “Ahi”, zo heet blauwvin tonijn in het Hawaiiaans, voor mij en een hamburger voor Arnold. Die kan hier zijn lol op, de hamburger is natuurlijk standaardvoedsel hier.

Vanochtend kwam dan eindelijk, met 8 uur vertraging, Maarten aan. Ons nieuwe crewlid is 36 uur onderweg geweest. Om te zorgen dat hij snel in het ritme komt — het is immers 12 uur tijdverschil — hem de hele dag wakker gehouden. We begonnen met een koffie bij een bedrijfje in het noorden, waar ze zelf koffie planten en branden. Erg lekker. Helaas was de weg dicht, en dan maar omgedraaid en de zuidkant verkend. Weer een hike, waar we halverwege gestopt zijn want het werd wel heeeeel stijl. Alleen heel fanatieke of jonge slanke types banjerden langs ons heen. Maar wij hadden ook al fraai uitzicht. Maarten werd wel “wakker” van de mooie stranden en vooral ook de bergen die aan deze kant erg indrukwekkend zijn. Via een prachtige botanische tuin van Hoʻomaluhia weer naar Honolulu om de tweede boodschappenronde te doen. Nu zit alles behalve “vers” en “afwasmiddel” in de boot, we kunnen (bijna) weer.

We snappen trouwens niet hoe het Hawaiiaans met slechts twaalf letters (5 klinkers en 7 medeklinkers) uitkomt. Alle wool’en liukken ohl elkaal.

Zo, het derde bericht in twee dagen is klaar. Nog een dag of wat en we gaan weer. Even afmelden bij Joey en de CBP, kijken of de havenmeester ons geld wil hebben, 600 liter diesel tanken en dan op weg naar Osaka (of misschien Hiroshima.)