Dag 6 Panama naar Hawaii

Het is vandaag Zondag 10 Mei. Aangezien we Dinsdag 6 Mei begonnen zijn is het al onze 6e dag op zee. Rond 14:00 uur zijn 5×24 uur onderweg. Daarvan hebben we tot gistermiddag alles gemotord. Probleemloos bromt de Yanmar dan de uren weg. Omdat we reserve brandstof willen houden én de wind verderop toch niet eerder kwam hadden we geen haast. Met 1500-1600 toeren en 5 tot 6 knoop voortgang ging het gestaag.

Het is wel met vlagen heel heet, het zeewater is 31 (!) graden. Als de zon dan schijnt is het heel warm. Sommige dagen was het lekker bewolkt en viel het wel mee. Vooral koken is een uitdaging. En nu we zeilen moeten de meeste luiken ook gesloten blijven wat het nog warmer maakt. Gelukkig wordt het over een paar dagen minder warm, 28 graden. En rond Hawaii “slechts” 24. Zolang er voldoende water in de tanks zit (en we kunnen bij rustig weer meer maken met de watermaker) mag er elke dag gedoucht worden. Dat houdt het nog dragelijk.

Ik laat elke dag een programma lopen dat ergens in de cloud uitrekent wat de beste route is voor ons. Sommige zeilers gebruiken daar windy voor maar dat is lang zo mooi niet aan PredictWind. Ik heb sinds dit jaar zelfs een “kastje” van ze aan boord. Dit functioneert als internet router en slaat de vaargegevens van de boot op en stuurt die door naar Nieuw Zeeland. Daar wordt dan een snelheid profiel aangemaakt en verfijnd met elke mijl die we varen. Op die manier weten ze hoe hard de Merrimac zeilt en wordt de verwachting steeds preciezer. Ze noemen dat “AI” maar dat lijkt me overdreven. Met een gewoon stel filters en gemiddelden berekenen kom je er ook wel. In ieder geval werkt het als een trein. Dinsdag zeiden ze dat we zondagochtend wind zouden krijgen, en verdomd, het is nu zondagochtend en we hebben wind!

Verder hebben we elke dag gezamenlijk lunch, borrel en diner. Het ontbijt slaan Arnold en ik over, Rudolf eet een bakje yoghurt (daarover de volgende keer meer.). Klokslag vijf nemen we wat chips, pinda’s of een stukje kaas/worst met één biertje, of een frisje. Daarna gaat de wacht loper die de eerste dienst heeft koken en na het eten wast de 3e wachtloper af.

De eerste twee dagen aten we door Marion voor gekookte maaltijden, daarna moesten we wel zelf beginnen want de courgette (zucchini) voorraad was groot en rot snel. Helaas hebben we al vier stuks overboord moeten zetten. Ook met de watermeloen hadden we niet tot de 5e dag moeten wachten: al helemaal aan het alcoholiseren en niet lekker meer. Dan wreekt zich dat we onvoldoende ruimte hebben om alles in de koeling te bewaren. Nu is er wat weggegeten en past het net wel. Wellicht gaat het dan beter. De wortels, uien en sinaasappels en appels blijven ongekoeld wel prima. Vanmiddag maar eens een ananas proberen!

Verder lezen we, Arnold kijkt ook film op z’n telefoon. En ik ben met Claude bezig de automatisering van de boot te vernieuwen. De software is nu 16 jaar oud en toe aan een grondige vernieuwing. Daar kan ik mijn nieuwe favoriete programmeertaal “Rust” goed voor gebruiken. Grafisch ziet het er nu weer modern uit en er wordt ook aan nieuwe functies gewerkt. Zo gaan nu de displays al automatisch op de dag en de nacht stand en wordt ook de helderheid aangepast. Dat laatste behoeft nog de nodige aanpassingen.

We hebben trouwens nog meer bewoners dan Arnold, Rudolf en Kees. Er is een krekel, die ergens in Panama is ingestapt en de hele nacht zit te tsjirpen, maar onvindbaar is. We zijn benieuwd of hij of zij het tot Hawaii redt, en wij dan tegen de ambtenaren van voedselveiligheid moeten melden: er zit ergens een krekel, vang hem maar! Daarnaast waagden zich gisteren voor het eerst bruine genten aan boord. Hun Engelse naam, Booby, danken ze aan het Spaanse woord Bobo, “stupide”. Dit omdat ze toen al de neiging hadden op schepen te landen, en dan makkelijk gevangen en opgegeten werden. Je moet echt een val in hun gezicht wapperen voor ze de zaling weer verlaten. Later probeerden ze het op de preekstoel, daar zit nu een schoot overheen gedrapeerd waar ze niet lekker op kunnen zitten met hun platte voeten. Waarom we ze liever niet hebben? Omdat ze de hele boel onderkakken. We zijn door Rudolf en ook Pitou (Liselotte en Machiel) gewaarschuwd!

Tot nu toe hebben we een koers WNW tot NW gehad, waarbij we ongeveer parallel met de kust bleven voeren. Nu de wind ons bereikt heeft varen we bijna pal west, over twee weken wordt het weer WNW. Nog 4040 mijl te gaan tot Honolulu!

Wanneer we weer wat verzonnen hebben om over te schrijven komt er weer een volgend bericht…