Fukuoka, Nagasaki, Osaka en Yobuko

Na de binnenzee via de Kanmon straat verlaten te hebben kwamen we aan in Fukuoka. Dat was nog wel even wennen want door een storm verderop stond er een nare deining die zo vlak onder de kust waar wij voeren voor vervelende golfslag zorgt. Op weg naar Odo marina in Fukuoka. Daar is het kantoor van Kirk Patterson, onze agent. Hij kwam gelijk even kijken maar toen zaten wij al in de Izakaya. Dat zijn restaurants die allerlei gerechten voeren zonder echt te focussen op één soort eten. Dat vind je hier namelijk veel: restaurants met alleen maar Yakitori, of Teppanyaki (heel duur, nauwelijks te vinden), Sushi, Okomoniyaki, etc. Dit keer was het erg goed. Verder alleen maar japanners natuurlijk want Fukuoka is niet heel erg op “de route” van de toerist.

De volgende dag lukt het wel om elkaar te ontmoeten en hebben we een leuk gesprek. Marion heeft een auto gehuurd, een Toyota Prius. Het nieuwe model is wonderlijk mooi, maar niet heel groot van binnen. Wel onwijs zuinig, we rijden in drie dagen 500 km op 20 liter benzine. We gaan eerst naar Nagasaki, waar we twee nachten in een luxe hotel slapen. ’s avonds eten we aan het water de lokale specialiteit, “Champon” noedels. Elke stad of streek in Japan heeft graag iets “eigens” qua eten, als jullie dat nog niet door hadden.

De volgende dag eerst naar het atoombom-museum. Anders maar zeker zo indrukwekkend als Hiroshima. Weer helemaal onder de indruk komen we naar buiten.

Na een lunch gaan we door naar Dejima, de oude handelsplaats waar de Nederlanders 200 jaar als enige buitenlanders met Japan mochten handelen. De VOC deed vooral aan “driehoekshandel”; er werd in India en China zijde en andere materialen ingekocht die de japanners wel wilden hebben, met het zilver en koper dat ze daar voor kregen werd weer nieuwe zijde etc mee gekocht en met de winst werden de etenswaren zoals pepers en nootmuskaat die in Europa zo geliefd waren aangekocht. Dejima is in de loop der tijden helemaal verdwenen, zoals dat overal gaat in Japan. Rond de jaren 80 bedachten ze dat er hier een mooi verhaal van te maken was en zijn de gebouwen herbouwd in (semi) originele staat. Prachtig gedaan wel en zeker historisch verantwoord.

De volgende dag rijden we op het prachtige eiland Kyushu naar Huys Ten Bosch. Jaja, het paleis van onze koning. Staat hier nagebouwd, net als het centraal museum van Amsterdam, de waterpoort van Sneek en nog veel meer. Het is het grootste pretpark van Japan. Wel bijzonder dat het dus Nederlands is. Nep, erg nep, maar toch grappig. We slapen in het Centraal Station, dat bij nader inzien niet op het park zit. We moeten fiks dokken als we nog even het park in willen, dus we kiezen lekker voor de onsen. Helemaal schoon en verfrist zitten we aan het diner. De volgende dag rijden we naar Hirado, de allereerste plek waar de VOC zat. Hier hebben ook nog Portugezen gezeten, voordat ze de deur gewezen werd omdat ze te veel mensen wilden bekeren. Ook hier weer een prachtig totaal herbouwd gebouw, een pakhuis, dat weer een museum is. We lezen weer alle bordjes (nou ja, de engelse dan) en zijn nu wel “bij” over de Nederlander, de VOC en Japan. Ook een lokaal museum wordt nog bezocht.

Via een nog mooiere noordkust en een kort kijkje bij Urata, de werf waar de boot volgende maand heen gaat, rijden we weer naar Fukuoka. Daar kijken we nog een dagje rond in de stad voor we echt op mini-trip-in-de-trip gaan. Met de Shinkansen zijn we in 150 minuten zo’n 600 km verder, in Osaka. Hier vermaken we ons met de geneugten van een écht grote stad. De elektronica wijk valt wat tegen, dat is vooral Anime tegenwoordig. Er is nog één winkel met echt onderdelen waar ik een mooi printje op de kop tik. Ook gaan we naar een demonstratie van twee voormalige Sumo worstelaars. Leuk om dat eens van nabij te bekijken. De klap op de vuurpijl is de volgende dag, een bezoek aan een drie sterren restaurant, Hajime, ter gelegenheid van onze huwelijksdatum een paar dagen er voor. Wauw, een hele belevenis. Het eten is in Europa op hetzelfde niveau maar de service is echt ongekend. Vooraf had Marion een kapper etc dagje, en Ella en ik bezoeken het kasteel van Osaka en het Osaka Museum of History. Ook hier weer: als iets er niet meer is, dan herbouw je het toch? Het kasteel staat er pas sinds 1932 of zo, en dat is nu het langste van alle drie die er geweest zijn! Wel leuk maar veel hadden we mooier in musea in de Seto zee gezien.

De volgende dag bezoeken we nog wat musea en sluiten we af met eten in Dotonbori. Dat begint vlak buiten Namba station, het grootste treinstation van Osaka. Daar zijn onder de grond ook nog zo’n 400 winkels en minstens net zo veel eettentjes. En dan moet Dotonbori zelf dus nog komen. We zijn op tijd en hebben gereserveerd in het “lopende band” sushi restaurant, als we er uit komen kan je over de hoofden lopen…

Toen ik terugkwam in Fukuoka lag daar opeens een andere buitenlandse zeilboot! Da’s voor het eerst sinds de Deense boot. Het blijken Amerikanen (van het goeie soort) die al meer dan 10 jaar voltijd aan boord zijn. Ze leven van het helpen van andere zeilers, via seminars, workshops en het helpen met van alles. Een soort Kirk Patterson maar dan remote. Jamie was van beroep zeilmaker, dus die heb ik gelijk gestrikt om even naar de schaviel-schade op het grootzeil te kijken. In ruil geef ik hem een NMEA 2000 interface dat ik toch niet meer nodig heb, dan kan hij fijn verder met Claude om de boot te automatiseren. Op de volgende dag komt hij in de middag (woensdag de 26e) langs om het te maken. Ja, dat had ik ook nog wel gekund: een taffeta gewoon de achterkant er af en er overheen plakken. Maar goed te weten dat dit voldoende is. Maar eerst schoonmaken met aceton dus. Ik heb een aantal tips gekregen en een beter inzicht in zijn mening over de levensduur van laminaatzeilen, zeker handig om te weten. Tevens viel hem natuurlijk op dat de boot wel even een update mag hebben, de lazy jacks zijn ernstig aan vervanging toe. Maar omdat dit maar hulplijntjes zijn die verder geen kwaad kunnen staat dat voor deze maand op de planning. Ook ben ik op het elektrische stepje naar het kantoor van Konpira geweest. Nou, iets minder warm en ik had het ook kunnen lopen: ze zitten vlak bij de haven. Overlegd over de komende maand en wanneer ik precies naar de werf ga waar de boot straks vijf maanden achtergelaten wordt… nu al stress van…

’s middags begon het behoorlijk te waaien en regenen en onweren. Om half zes was het klaar, dacht ik, dus ik ging nog even naar de hardwarestore om yogamatjes te scoren; die moest ik op de giek plakken waar het zeil er tegen aanschuurt. Ik vond nog mooier spul, een plakfolie die ze denk ik gebruiken om meubels een tweede leven te geven. Superglad plastic, dus dat moet goed komen. Verder nog wat andere “laatste dingetjes” want zo’n grote DIY winkel ga ik niet meer tegenkomen. Als ik de winkel uitloop is het pikzwart buiten en komt de regen met grote bakken tegelijk naar beneden. Dan nog maar even naar de drankenhandel onder hetzelfde dak om de lokale craft bier voorraad weer aan te vullen. Helaas, ik moest er toch maar doorheen. De temperatuur kelderde van 32 naar 22, maar het was heerlijk in de regen. Zeik en zeik nat stap ik bijna lachend weer aan boord. Heerlijk, na twee maanden nauwelijks regen! Later lees ik op Reddit dat dit de grootste storm (behalve Tyfoons) was in 9 jaar minstens.

Vandaag dan lekker weer weg. Odo is een fijne marina, maar het water is niet heel schoon, veel aangroei op het onderwaterschip en je “ruikt” de grote stad. Omdat het vandaag wellicht weer gaat onweren maar weer naar een haven, Yobuko. Onderweg probeer ik de schroef schoon te maken maar blijkt de keerkoppeling helemaal niet meer te werken in de achteruit. Dat werd al wat slechter de laatste weken, maar omdat ook de boegschroef dienst weigert moet ik wel achteruit kunnen slaan. Dan het zeil maar gehesen (2 knopen wind…) en de gereedschapskist er bij. Na wat uitzoeken hoe het moet blijkt het heel simpel en is de Bowden-kabel snel aangepast. Ik denk dat hij wat opgerekt is de laatste jaren door het gebruik. Het motoren gaat ook niet heel erg naar wens, de propellor is duidelijk aangekoekt met beestjes of zo. Om twee uur ben ik in een keurig havenkommetje waar ik de enige ben. Snel vis gescoord in de winkel, vandaag gevangen gestreepte tonijn en een andere witvis sashimi. Super vers, heerlijk. Daarna snel het water in, jawel, de propellor is helemaal aangekoekt met een witte kalk achtige substantie. Morgen eens kijken of de vismarkt open is, dan schijn je hier octopus sashimi te moeten eten.