Dag 20 Hawaii naar Japan: Overleg met de agent
Ja ja, de tijd vliegt. Morgen zijn we al weer drie weken onderweg! Alhoewel we door de datumgrens wel een dag verloren hebben: in Hawaii was het pas 12 uur later dan in Nederland koffietijd, of borreltijd. Nu juist 9 uur éérder! Ik schrijf dit op Zaterdag middag, vijf voor vijf ’s middags en in Nederland is het pas 17 – 9 = 8 uur ’s morgens.
Ik zal vandaag niet de fout maken Ella of Marion te bellen rond onze borrel, want gisteravond was de opening van de Tall Ships Races en daar heeft Marion heel terecht de eerste editie van de Nathan Hornstra Cultuur Prijs gewonnen! Op zich een verdrietige omstandigheid want in Harlingen (of eigenlijk Sexbierum) is vorige week Nathan overleden. Nog iemand die we kennen. Nathan zat bij mij in de Lions en was o.a. tot voor kort penningmeester van de Tall Ships Races. Daar heeft Marion veel met hem samengewerkt. Mooi dat het bestuur nu Nathan eert door deze prijs in te stellen en hem dan aan Marion uit te reiken!
Voor wie de tracker volgt is zichtbaar dat we wat moeizaam heen en weer slingeren. Dat heeft alles met het weer te maken. Ik wist altijd al dat in de zomer naar Japan zeilen wel een risico op rondwentelende stormen (die ze hier niet orkaan maar tyfoon noemen) met zich mee brengt. In de planning zat dan ook ruimte om een stuk om te varen, of de storm voor ons te laten passeren. Een dag of acht geleden zag ik al op de weerkaart die ik twee keer per dag check een stukje waarvan ik dacht: als dat maar goed gaat. En ja wel hoor, het werd met de dag groter en groter. Ik was wel trots dat pas op dag 4 ook een Japanse meteoroloog op Reddit het meldde: ik had het dus eerder gezien. En pas nog twee dagen later begon het Joint Tyfoon Weather Center met waarschuwen. Het JTWC is een samenwerking van de US Navy en Air Force, blijkbaar al iets om over naar huis te schrijven dat ze samenwerken. Enfin, samen met de Japanse weerdienst houden we het natuurlijk in de gaten.
De tyfoon gaat richting Guam en daarna Taiwan en China. Daar hebben we dus niet zo’n last van. Hij wordt geblokkeerd om naar het noorden af te dwarrelen (wat ze graag doen) door een enorme rug van hoge druk die zich van Japan oostwaarts bevindt. Dat betekent dat wij twee keuzes hebben: in de buurt van de tyfoon blijven varen, met wellicht toch wat veel wind en zeker ook hoge golven, of door de hoge druk heen motoren in de hoop op wat wind aan de andere kant. Om het risico minimaal te houden hebben we voor de laatste optie gekozen. Dat betekent dat sinds vanochtend de motor aan is en deze van de week hopelijk een paar dagen uit mag, om dan tot in Japan weer aan te moeten. Het is niet anders: liever dit dan risico lopen, daar houden we niet van.
Verder ben ik druk bezig met de agent, Kirk en zijn werkneemster Mari. We hadden afgesproken om naar Osaka te varen en wel de jachthaven Shin Nishinomiya Yacht Harbor (新西宮ヨットハーバー) want daar zou dan het inklaren wel te regelen zijn. Maar bij nader inzien zouden we daar toch zo’n beetje het eerste jacht ever zijn althans alle beambten waren best lastig blijkbaar. Sowieso was in het weekend inklaren niet mogelijk. Toen bleek ook nog dat de jachthaven op dinsdag de vrije dag heeft (best logisch) maar dat dat inhield dat we ook niet mochten aankomen op dinsdag. In onderling overleg dan maar naar Hiroshimakanon Marina (広島観音マリーナ) Daar mogen we in het weekend aankomen en ook op de vrije dinsdag. Maar ook hier wil de kustwacht weten om welk uur we dan bij de aanloopton van de eerste doorgang (zo’n 120 mijl van de jachthaven) zijn en willen alle beambten 7 dagen van te voren een voorlopige en uiterlijk 48 uur een definitieve afspraaktijd. Daar moet je je dan ook met een marge van minder dan vijf minuten aan houden. Pfffff.
Nadat ik eerder al de gebruikelijke gegevens zoals bootpapieren, verzekering, paspoort kopieën etc had opgestuurd was het deze week tijd voor nog vijf formulieren:
- een vogelgriep formulier (dat we dat niet hebben): Check
- een bezittingen van de bemanning formulier (geld, drank): Check
- een Ebola formulier (dat we dat niet hebben en ook niet in de buurt van Congo zijn geweest): Check
- een scheepsdeclaratie over de gezondheid: hoeveel mensen er aan ziekte overleden zijn onderweg: Check
- een scheepsdeclaratie over de lastige spullen aan boord zoals wapens en drank: Aha
Ik had eerst aangegeven: 5 flessen wijn, 5 liter bier (laatste “Kees 60” doosje), 1 halve fles Whisky en 2700 ml (drie flessen) rum. Dat leek met met 3 man niet zo’n probleem. Aha. Dat was het dus wel, was waarschijnlijk “te veel” voor “gratis”. En de andere opties zijn: achter slot en grendel tot we Japan weer uit gaan of inklaren. En beide zijn vooral veel gedoe waar niemand op zit te wachten. Het interessante is dat er, ondanks de duidelijke regels (10kg p/p geen probleem) in de praktijk dus lagere grenzen bestaan maar dat die onduidelijk zijn. Aangezien aangebroken flessen niet tellen drinken we nu het bier op (hips) en breken we de rum aan (de whisky was al open.) Dan heeft Marion nog een lekker flesje wijn als ze arriveert. Overigens blijkt de “Kees 60” wel behoorlijk over de datum te raken, dus of we die nog opdrinken is nog discussie. De DIPA die we ook nog hebben van Brouwdok heeft meer alcohol en die is nog prima, dus we zijn niet zielig.
Over eten en drinken gesproken … want dat is naast boekjes lezen en boot-programmatuur (Kees) danwel nieuw geheim project (Maarten) en het weer natuurlijk wat ons bezig houdt. Zo kan Maarten heel goed ananas klaarmaken. Vermoorden eigenlijk. We hebben helaas pas de tweede keer gefilmd en toen hield hij zich in, helaas.
Verder blijkt dat we geen verse groente (ok, bijna op) en fruit (misschien wat sinaasappels dubbele portie per dag) en geen vers vlees, ook niet bevroren, mogen binnen brengen. Gelukkig staat kaas er niet bij, dus we hoeven de industriële Amerikaanse kaas in de vriezer niet weg te gooien. Gekookt is ok, dus we bewaren de restanten rendang die Marion bij 35 graden in Panama heeft staan klaarmaken voor het laatst. Sowieso gaan de restanten natuurlijk pas de laatste avond overboord.
Verder kan nu iedereen rijst klaar maken, hebben we gerechten variatie — de hamburgerbroodjes zijn op en nu eten we dingen als pasta met tomatensaus, worst met rijst, etc. Alleen de Burritos is er nog zat van. Kortom we eten we er elke dag weer lekker van.
Oh ja, en als laatste: het geheim van het broodbakken is ook duidelijk: het Amerikaanse meel bevat broodverbeteraar. Dus wanneer ik ook maar een klein beetje van dat meel (of het nu wit of bruin is) gebruik dan rijst het brood als een tierelier!
En dan als állerlaatste mededeling: drie dagen geleden hebben we één schip gezien!
