Dag 12 Panama naar Hawaii

Jeetje, al weer 6 dagen voorbij gevlogen! En jullie zijn natuurlijk benieuwd wat we allemaal beleefd hebben. Dat valt eigenlijk kort samen te vatten:

1. We hebben geslapen
2. We hebben gegeten
3. We hebben 5 dagen gezeild met zeer rustige wind van achteren onder “melkmeisje” (butterfly in het Engels)
4. Sinds gisteren staat de Yanmar weer te ronken. Sinds vanochtend met de Code 0 er bij. Dat levert 0,5 tot 1 knoop snelheid extra op.
5. We moeten nog 2 dagen motorzeilen.

Voor de volhouders dan de lange versie…

De stemming is opperbest, ondanks de hitte. Gelukkig valt het vandaag nog enigszins mee. Gisteren was echt iedereen aan het eind van z’n latijn. 35,4 graden Celsius is niet gezellig meer. En dan ook nog strak blauw. Rudolf en ik gingen na de lunch uur de zeilen strekken en daarna waren we volledig “out” van de hitte. Nood breekt wet, dus mochten we een Panamees biertje dat overheerlijk smaakte in de warmte. Het Panamese bier blijkt allemaal zo’n 4% alcohol te zijn, lekker licht dus. ’s avonds was Arnold de beurt om te koken en kokend kwam hij dan ook de kombuis uit. Niet te doen. Zoals gezegd is het vandaag “maar” 32 graden, dus al een stukje beter.

De ochtend na het vorige stukje geschreven was keken we eens naar de zonnepanelen. Nu snap ik hoe hier in de 19e eeuw tientallen dikke meters guano (vogelstront) van eilanden geschraapt werden. Tjonge jonge wat kunnen 2-3 vogels in één nacht veel poepen. En het ging er nog lastig af ook. Daarna zien we ze nauwelijks meer landen op de zonnepanelen; het lijkt er op dat ze voorkeur hebben voor iets dat al wit is.

Japie de krekel is onverwoestbaar. Ik heb er al een halve bus “Pief Paf” aan gewijd. Eerst in de lijnenbak in de kuip, daarna de TR. Gisteravond was ie na 2 nachten stil geweest te zijn opeens weer aan dek te horen, ik denk dat hij nu in de kielkast zit. Dat Pief Paf zou toch eigenlijk moeten helpen, het is ook voor alle kruipende insecten e.d. Wordt gemaakt ergens bij Rotterdam, maar bedoeld voor de Caribische eilanden. Zwaar kankerverwekkend en meestal werkt het dus perfect tegen beestjes. Japie is denk ik van de armageddon-overlevende soort.

Het eten. We hebben vandaag ons laatste fabrieksbrood uit Panama. Gisteren was ik het zo zat dat ik ’s morgen ze getoast heb met een gebakken eitje er op en tussen de middag tosti met van die Amerikaanse nep kaas. Alhoewel dit van Président was en meldde dat het Cheddar was. Hmmmm. Wel lekker. Vanaf morgen dus zelf brood bakken. Ik kijk er al naar uit, vers brood. Voor het diner maken we iets met pasta, rijst of bonen. Of, en dat was een succes: hamburgers met kaas/ei tortilla (de Spaanse variant). We hebben nu nog voor twee keer hamburgers maar nog maar één keer tortilla. Vanavond weer bonen, met veel groente, want de prei zijn we een beetje vergeten. Blikje tonijn er bij denk ik, uitjes, tomatensaus, paprika, knoflook. Kortom we eten eigenlijk helemaal niet slecht maar ik denk dat ik over 2,5 week met enorm veel zin een enorme Amerikaanse STEAK ga eten!

Qua weer hebben we niet mogen klagen want we hebben 5 dagen dus heerlijk rustig gevaren met de fok te loevert. Dat gaat prima zolang de wind niet onder de 9 knopen zakt, want dan kan de druk in het zeil de boom niet meer tegenhouden. Vervolgens zakt dan de snelheid tot 3 knopen. In de verwachting zaten ook veel waarschuwingen voor onweer. Nu staat er niet echt “onweer” maar “CAPE index” wat een soort maat is voor hoeveel energie er in de lucht zit. Maar, we hadden telkens geen noemenswaardige wolken in de buurt en dus ook geen onweer. We hebben het wel bijna elke nacht ergens in de extreme verte (40+ mijl) gezien maar dus niet bij ons. Fijn. De beloofde temperatuurdaling zit er nog niet in maar dat moet ergens volgende week wanneer we ook in de passaatwinden komen wel gaan gebeuren. Op Hawaii schijnt het 25 graden te zijn, dat lijkt ons prima.

Eén klein “lolletje” hadden we Woensdag ochtend. Ik lag nog op bed en hoorde een helicopter twee keer langsvliegen! En dat zo’n 300 mijl uit de kust? Arnold heeft het opgezocht en het blijkt de scouting helicopter te zijn die bij een Mexicaanse tonijnvisser hoort. Blijkbaar waren we bijzonder genoeg om even goed te bekijken.

Donderdag was het event van de nacht dat Rudolf opeens opschrok. Er zat een roodsnavelkeerkringvogel (is Nederlands niet geweldig qua woordrijgen) in de kuip met een vis die niet goed beviel, of te groot was? In ieder geval was het weer een smerige bende de volgende ochtend…

Verder komen we allemaal in de “flow”. Een goed Nederlands woord weet ik er niet voor en Google translate zegt ook “flow”. Het houdt in dat de dagen zich aan één rijgen. We weten niet goed meer welke dag het is en alle dagen zijn ongeveer hetzelfde. Het fijne er aan is dat je niks “hoeft” want je kán ook niks behalve de boot een beetje in de gaten houden en het schaarse navigeer werk doen. Wat daarbij helpt is dat de scheepvaart aan het “uitsterven” is. Eergisteren verdween de laatste van het scherm en nu is er al 2 dagen geen schip meer in beeld.

Gisteren hebben we besloten een kleine omweg te maken naar een bepaald plekje op de oceaan, maar dat hou ik nog even voor me. De kenners kunnen vooruitspieken.