Einde 1e seizoen in Japan

Na de Goto eilanden was het opeens snel tijd om naar Irohajima te gaan om een paar dagen tijd te hebben om de boot op de kant te zetten. Ik had al in Fukuoka met Kirk afgesproken dat de datum 1 oktober zou zijn, dus op de 28e zeilde ik de boot over. Er was warempel een paar uur lekkere wind, dus er kon ook nog gezeild worden.

De volgende dag was ik met wat kleine klusjes bezig toen ik een mailtje kreeg: kun je de 30e al er uit, want de mensen van de werf zijn begin oktober op Okinawa… Oeps, dat kan, maar dan moet er wel opeens veel gebeuren. De fok er af, gelukkig was het net windstil op het moment dat ik dat ging doen. De watermaker pekelen zodat deze maanden uit bedrijf kan. En zo nog de nodige klussen. Het weer was Japan op z’n best: zonnig en niet al te warm, perfect klus-weer.

De volgende dag was ik toch nog lang bezig met het anker op te halen, en precies om 9 uur werd ik al gebeld: waar ben je? Ja, japanners houden van op tijd. Ik ook, maar sorryyyyyyy…. Gelukkig was ik maar 5 minuten te laat. Aangekomen bij de “travel lift” voer ik de boot achteruit zonder 1 keer de kant te raken vlot het “hokje” in waar de kraan dan omheen staat. En dat zonder boegschroef! Tien minuten later was de boot al “omhoog”. Hij werd tijdelijk geparkeerd, op de plek waar ik eigenlijk heen moest stond nog een paar weken een vissersboot. Via Kirk werd een hele waslijst met werk voor de werf doorgenomen. Alles moest goed besproken worden, want dit is is een luxe polyester motorboten werf, en geen aluminium zeiljachten. De grootste klus is dat ik gevraagd heb of ze alle stoffen plafondbekleding kunnen vervangen; afgelopen jaar begon het opeens op allerlei plekken los te laten en dus door te hangen. Te veel warmte in de tropen!

’s middags waren we klaar en heeft Kirk me naar Fukuoka gereden en bij het hotel afgezet. Ik had nog een paar dagen reserve ingebouwd want voor hetzelfde geld was het uit het water tillen en de overdracht niet zo vlot gegaan. Om dit jaar Japan af te sluiten had ik dus nog eerst 3 en nu 4 nachten in een prima hotel in het centrum van Fukuoka, vlak bij het begin van het restaurant gebied. Meteen naast het hotel 3 restaurants (2 van gehad) en dan een 200 m verder een mall met zo’n 50 (!) restaurants, waaronder eentje met sushi-aan-de-bar-met-chef-die-bepaalt (Omakase) en eentje met 10 soorten oesters… Veel verder hoefde ik dus niet te lopen! Wel gedaan, dan kom je eerst langs het streetfood (Yatai), dan de kéurige rode buurt (met kéurige advertentiebordjes) en vervolgens de super luxe winkelstraten van Tenjin (met weer een ondergrondse mall, 200 winkels ongeveer) waar ik oa. een genoeglijk uurtje in de Bic Camera winkels heb doorgebracht. En alles om door een ringetje te halen.

Zondag 4 oktober was het dan tijd om weer naar huis te vliegen. In Fukuoka is het maar 10 minuten met de taxi naar het vliegveld. Ik had kunnen kiezen om met de Shinkansen of vliegtuig naar Osaka of Tokyo te gaan, maar dan kom je in beide gevallen niet op het “KLM vliegveld” uit, dus ben je dan nog weer verder onderweg. Nu dus hup in de taxi voor een tientje, en dan wachten in de lounge op de Cathay Pacific A330. Vervolgens 3 uur naar hun hub in Hong Kong, weer wachten, bijna vliegtuig missen en dan 14 uur in de gloednieuwe A350. De service in het eerste traject was ok, niks mis mee. Maar het tweede gedeelte maakte Cathay hun naam waar: perfecte service waarbij ze precies snappen wanneer je wil slapen en wanneer niet. Ik kon zelfs een extra kleine maaltijd aanvragen voor wanneer ik wakker was. Helemaal top. Keurig uitgerust stapte ik uit op Schiphol, altijd weer fijn. Helaas was er wel een storing met de koffers, die van mij was er na 45 min. Beter dan een aantal andere vluchten, daarvan werd omgeroepen dat je maar beter naar huis kon gaan. Buiten stond Marion natuurlijk al te wachten, die was een weekje naar Madeira geweest en had op Schiphol geslapen. Vlot naar huis: thee met melk, bruin brood van de warme bakker en dan oude kaas en filet americain. Oei, dat hadden we gemist de laatste maanden!

Nu dus weer thuis. Maart 2027 gaan we weer verder…

Mocht je dit lezen en denken, hmmmm, Japan, daar wil ik ook wel een tijdje meevaren, bel of mail dan even.