Cartagena, San Blas en Panama

Na de enorme hitte van Cartagena waren we wel toe aan weer een stukje zeilen. Anderhalve dag van te voren de agent gemeld dat we ’s morgens om 0600 weg wilden. Dus kwam de assistente ’s morgens de paspoorten ophalen. Ik kan er wel aan wennen zo’n agent. Op de laatste avond gingen we nog een keertje in Sr. Miyagi eten. We werden zeer enthousiast ontvangen door de (overigens zeer Europees aandoende) eigenares en de hoofd-ober. Het eten was nog lekkerder dan Vrijdag, dus dat was helemaal prima.

Na een kwartiertje kwam er een Nederlandse moeder met dochter binnen, die ook nog eens naast ons werden neergezet. Het bleek dat zij ook richting Panama gingen zeilen: 5 daagse trip voor $600. En dan dus met 15 (!) personen op een 50 voet monohull. We hebben het nog even geobserveerd toen we terug liepen naar de boot; bij de briefing moesten er 5 op het kajuitsdak zitten want de kuip kon geen 15 man bevatten. Tja, backpackers met een verdwaalde moeder. We waren wel benieuwd hoe het ze verging, maar hebben ze daarna niet meer gezien.

Wij gingen dus heerlijk rustig met z’n drieën de volgende ochtend. De eerste uren stond er geen wind, maar op een gegeven moment pikte het op en zijn we heerlijk naar de San Blas gezeild. Dat is een eilandengroep die officieel bij Panama hoort, maar de inheemsen (indianen) zijn zeer op hun eigen manier van leven gesteld en willen liefst niks met de nationale overheid te maken hebben. Het inklaren daar was een hoop gedoe, dus hebben we gebruik gemaakt van het feit dat je pas na 72 uur in Panama te zijn hoeft in te klaren. We kwamen dan ook ’s morgens bij een eilandje aan en zijn daar de volgende avond pas weggegaan. Bij aankomst werden we hartelijk verwelkomd door een langzaam naast de boot zwemmende dolfijn, iets dat ik pas een keer eerder meegemaakt heb.

Helaas is de San Blas niet meer het idyllische “niet geciviliseerde” eilandenrijk wat het vroeger was. Het aantal zeilboten was enorm en er voeren zelfs kleine cruise-schepen. Ik heb via de AIS geschat dat er zeker 400-500 zeilboten voor anker lagen, waarvan zo’n 20-30 bij het eiland waar wij lagen. Het gebied is zeer slecht gekarteerd bij de grote kaartleveranciers. Er is wel een gids met detail kaartjes maar die schijnen ook niet altijd te kloppen, en wij waren er maar kort dus niet aangeschaft. Daarom wilde ik naar een eiland wat veilig aan te lopen was. Optisch is het precies wat je je voorstelt bij een tropisch eiland: zand, palmbomen. Alleen meer hutjes en verhip, zelfs een resortje met harde muziek. Een karaoke bar maakte het “compleet”. ’s avonds zijn we even aan land gegaan en konden we voor $3 prima koude Panamese biertjes kopen bij de indiaan die nog open was. We moesten daarna wel opschieten, want hij wilde naar huis op de vaste wal….

De volgende dag weer heerlijk geluierd / gewerkt aan boord, het zwemmen was goddelijk en de temperatuur heel fijn met een lekker windje door de boot. Zelfs Sander heeft hier weer gezwommen, hij schijnt een reputatie te hebben dat ie niet zo goed kan zwemmen maar wij vonden dat hij het prima deed. ’s avonds werd het drukker en begon er een armoedige zeilboot met gasten net voor ons te ankeren. Meneer, u ligt op ons anker… Na een kwartiertje maar voortijdig vertrokken. Omdat we nu bij donker zouden aankomen in de noordelijke haven van Panama (Cristobal) en het dan topdrukte is omdat de vrachtschepen dan richting kanaal varen zijn we ’s nachts een baaitje ingevaren dat ik op de kaart zag. ’s morgens bleek dit eigenlijk rustiger dan de San Blas en zeer fraai. Jammer, hier hadden we beter een dagje kunnen doorbrengen. Maar nu zaten de hoofden al bij Panama, en we hadden ons ook al bij de jachthaven gemeld, dus fluks weer het anker op en richting jachthaven.

Ik was met Damaris en Rudolf al eens met de auto op bezoek geweest in de jachthaven van Shelter Bay, en deze is heel mooi. Stevige steigers, water en stroom individueel beschikbaar, prima restaurant, winkeltjes, groot zwembad. Net een briesje vanaf zee. Zeer veilig maar wel remote want een half uur rijden van het eerste woonhuis, en tegenwoordig zit het Panamese leger ook weer op de oude US Navy basis die het omringt. Helemaal prima. Inchecken ging wat verwarrend en toen kwam de aap uit de mouw: de beambten spreken alleen Spaans en zijn gewend dat de agent dat voor je doet. Die heb je toch nodig (verplicht) voor het kanaal. Die van ons kwam ons dan ook uit de brand helpen en het kwam helemaal goed. Meteen een aanvraag ingediend voor zo snel mogelijk op of na 30 april door het kanaal.

De dag daarna lekker bijgekomen en gevierd met de mannen dat we op de eindbestemming (voor hun dan) zijn. Een auto gehuurd waarmee we ook woensdag naar het vliegveld kunnen. Zondag naar het kanaal gereden, er is bij één van de sluizen een bezoekerscentrum. Dat is flink aangepakt sinds zes jaar geleden, er staat nu een IMAX theater waarin een film gedraaid wordt over de verschillende bouwfasen van het kanaal en hoe het werkt. Indrukwekkend! Vervolgens mag je dan boven bij de sluizen kijken, maar op de tijd dat je daar bent zijn de schepen van de ene kant er al doorheen. We hadden geen zin in nog anderhalf uur wachten dus maar weer verder gereden. Gelukkig kwamen we bij de ingang van het complex de eerste schepen tegen en konden we de beroemde “muilezel” locomotiefjes in werking zien.

Daarna via de twee bruggen over het kanaal naar Panama City, waar we eerst bij de volgende jachthaven even rondgekeken hebben, biertjes en cola zeros gedronken op terrasjes en vervolgens luxe gegeten in de oude stad. Het eten was verreweg het beste wat we deze reis gegeten hebben, fantastisch. Niet heel goedkoop, maar prima prijs/prestatie toch. Daarna hebben Jesse en ik Sander gedropt in een hotel bij het vliegveld; hij vloog vanochtend vroeg naar Curaçao om daar nog wat bij een zakenpartner te doen.

Vandaag was het erg warm dus behalve de was en achter de laptop hebben we alleen wat gezwommen en Jesse nog een beetje gewandeld. Oh ja, we hebben de watermaker gepikkeld met chemicaliën zodat ie veilig een maand stil kan staan in deze hitte. Vanavond komt het echtpaar van de Grutte Pier een biertje doen, die heb ik nog op de Kaap Verden ontmoet en daarna twee keer gekruist maar niet gezien. Morgen wellicht wat boodschapjes, nog wat kleine bootklusjes en dan vliegen we Woensdag weer naar huis. Ik kom 5 weken naar huis voor de verjaardagen van Arnold, Marion en mijn moeder… en dan de 27e April weer naar Panama, om op 2 en 3 mei door het kanaal te gaan.