Op de kant in Aruba

Zo, al weer twee weken voorbij. De tijd vliegt! Eens even kijken wat er toch zo stiekem allemaal gebeurd is.

Zoals beloofd heb ik Brigitte en Abbie getrakteerd op een heerlijke brunch in het ‘Elements Restaurant at Bucuti & Tara Beach Resort – Adults Only‘ wat net als zes jaar geleden met sy Pitou en sy Fidelis overheerlijk was. Voor Brigitte was de porties wat aan de grote kant, zelfs de mannen kregen het extra van Brigitte niet allemaal op. Je zit daar buiten in de schaduw met uitzicht op een werkelijk bijzonder mooi strand. Amerikaanse en (vooral) Europese gasten van het hotel liggen de hele dag onder een Palapa (zo’n met palmbladeren bedekte reuzen parasol) aan de cocktails. En dan schuifelen ze voor de lunch eventueel ook naar het restaurant. Die brunch is voor als je hier bent een aanrader dus, voor het “bescheiden” bedrag van US$ 80 p.p. kregen we alle gangen en een halve fles bubbels, in ons geval met z’n drieën twee flessen dus dat was weer een extra meevaller.

Daarna zijn we, helaas was Brigitte een beetje van slag op de maag, op maandag naar het Ari Kok nationale park gegaan. Op dinsdag heb ik de familie uitgezwaaid en nu ben ik tot de 25e “alleen”. Alleen, ja nee dus, sinds 2019 kennen wij hier Ingolf en Enrita. Een super aardig stel — zij is “lokaal” en spreekt Nederlands, Engels en Papiamento. Hij is Duits, en spreekt Engels en Duits. Samen dus Engels — heel grappig. Hij runt al ruim twintig jaar de lokale beton fabriek en kent werkelijk iedereen die er toe doet. Enrita heeft jaren als maatschappelijk werker in Nederland gewerkt om ABC jeugd in het goede spoor te krijgen en houden. Nu heeft ze van haar hobby keramiek eigenlijk haar werk gemaakt. Ze is een echte kunstenares geworden en doet ook veel workshops. Vorige keer is Ingolf ook meegevaren van Aruba naar Bonaire.

Enfin, met hun en Stefan van catamaran Intrepid Bear en nog een ander Duitser stel is het hier maar een drukke bedoening. Ik mag dat laatste stel niet bij naam noemen, want ze willen onder de radar leven. Zelfs hun AIS staat al jaren uit. Ik vind het maar vreemd, maar goed het is niet verboden. Wel gevaarlijk vind ik, als je op zee vaart zonder AIS. Veel varen ze niet meer geloof ik dus wellicht valt het mee. Jammer, want ze hebben een spectaculaire carbon cat, zelf ontworpen en in Zuid Afrika laten bouwen.

Op de woensdag ben ik gelijk naar Varadero Aruba gevaren, waar ik door alle medewerkers (en de baas) weer ontvangen werd als het verloren schaap. Leuk om er weer terug te zijn. Ik kon zelf geen auto te huur vinden, maar Judith achter de balie had er binnen 10 minuten eentje voor me. Wel héél duur voor wat het is: een oude krakkemikkige Hyundai waar ik maar nauwelijks in pas. US$ 1500 voor drie weken is echt bizar, maar goed zonder auto kan je hier niet zo veel. Het is nu top drukte qua toerisme, dus alles is bezet en dan loopt de prijs dus op… Met Rishi, de voorman van de werf medewerkers stond de boot in een half uurtje op de kant. Alles rustig met hun mooie nieuwe Roodberg trailer. Dat is een pracht systeem voor als je geen grote portaal kraan wil. Efficient qua ruimte gebruik op de kant maar wel een hoop werk en dus alleen te doen waar de arbeidsuren niet zo duur zijn. De Venezolanen, Columbianen en Surinamers die hier het werk doen dus.

In de afgelopen week is de antifouling eerst geschuurd en daarna weer een laagje er op. De roeren waren in Portugal gedaan in Oktober maar moesten al weer compleet; het RVS houdt niet van verf… Morgen nog even “propspeed” op de propeller en dan ik weer te water. Hoog tijd, de zwartwater tank zit vol en ik wil ook eens goed afwassen en de binnenkant van de boot afnemen. Gelukkig heb ik luchtgekoelde koeling, dan werkt dat nog wel op de kant. De airco in de voorhut kan ik nu niet gebruiken want ik heb geen water om mee te koelen!

Daarnaast ben ik hard bezig sommige investeringen die aandacht nodig hebben (helaas niet geschikt om dit publiek te delen) en met nieuwe radar software. Die moet straks in de open source wereld een soort algemeen laagje worden tussen software waarop je kaarten en dus straks radar kan bekijken en de diverse soorten radars van diverse merken. Ik ben daar al tijden mee bezig, maar eind vorig jaar kwam er opeens een Duitser mij helpen. Helaas had hij alles met AI laten coderen omdat hij zelf geen programmeur is. Dan blijkt dat het wel aardig is wat de AI verzint maar het was totaal uit de hand gelopen. De AI (Claude) beweert dat het allemaal geweldig is wat ie gemaakt heeft maar in de praktijk is het het werk van een eerste jaars student. Ik heb dus alles er weer uitgegooid en ben opnieuw begonnen. Ik laat mij nu ook helpen door Claude, maar ik hou ‘m heel strak. Dan werkt het op zich prima en kun je wel sneller werken.

Vrijdag en zaterdag was weer heel sociaal aan boord van de Intrepid Bear, met tot wel 8 Duitsers en Enrita en ik. Zondag ging iedereen naar het Carnaval maar dat vieren ze hier met extreeeeeem luide muziek, dus ik heb het voorbij laten gaan.