Overtocht

Morgenochtend raken we land,
Suriname in het eerste licht,
maar mijn hart dobbert nog na
op dagen die uit niets dan water bestonden.

Water overal,
en toch nooit hetzelfde:
van fluisterende rimpels
tot golven die hun spierballen tonen,
kleuren die verschuiven
zoals gedachten bij de horizon.

Vogels, onverwachte metgezellen,
cirkelen even mee,
alsof ook zij zich verbazen
over dat ene bootje
op die eindeloze zee.

Het ruisen stopt niet,
het schommelen evenmin.
Soms vind je de cadans
en wiegt de slaap je mee,
dan weer rol je door je bed
alsof de zee je wil wakker houden.

Drie uur wachtlopen per nacht,
telkens opnieuw bijzonder.
Daar staan, in de kuip,
zwemvest strak, lifeline vast,
een muziekje zacht in mijn oren,
en voelen—
die immense kracht,
de adem van de oceaan.

Boven mij sterren,
in het begin een volle maan
die alles verzilverde,
onder mij die onmetelijke zee
en wij: klein, maar levend.

Ik ben dankbaar,
diep en stil dankbaar,
dat ik dit heb mogen meemaken,
dit alles heb mogen delen
met deze mannen,
op dat ene bootje
tussen hemel en water.

/Tanneke